|
|
|||||||
De Pers Over Wè-nun Henk |
||||
"Het meest belangwekkende cultuur-politieke statement was bovenal het feit dat op een vooraanstaand wereldmuziekpodium nu ook muzikale traditie uit eigen land ten gehore wordt gebracht. Dat die eer te beurt viel aan Wè-nun Henk was een slimme keuze, want beter dan wie ook is deze Tilburgse groep in staat om vooroordelen als zou het Nederlandse volkslied een stoffige aangelegenheid zijn, te doen smelten als sneeuw voor de zon. In een subtiel gearrangeerd, Tom Waits-achtig klanklandschap vol suspense werd het door Doornbosch verzamelde lied De duivel en het meisje opnieuw tot leven gewekt, compleet met bloederige details." "De Nederlandse groep Wè-nun Henk bestaat uit 7 muzikanten die niets liever doen dan in de archieven snuisteren om er traditionele Nederlandstalige liederen op te diepen. Al 12 jaar proberen ze oude ballades en en ondeugende verzen in een fris muzikaal jasje te stoppen. Op hun 4e album klinkt dat al lang niet meer als 'proberen'. Ze durven een loopje te nemen met de originele tekst en muziek om dan toch altijd weer tot de kern van het lied te komen. Wè-nun Henk slaagt er in om oude liederen springlevend te houden voor een groot publiek. (….) Terwijl de groep vooral bekend stond voor het veroorzaken van de nodige ambiance op de dansvloer, is hun recentste plaat meer een luister-cd geworden waarvan je vanuit je luie zetel de klanken op je af kan laten komen. De teksten zijn er niet lieflijker op geworden. Maagdekens komen bruut aan hun einde, mannen op vrijersvoeten moeten het telkens weer bekopen. Kortom, wie bij volksliedjes denkt aan brave dichtregels zal even de oren moeten dichtknijpen voor teksten over incest, verkrachting en andere verschijnselen uit 'die goeie ouwe tijd'." "Dat het steeds meer de goede kant op gaat met de Nederfolk, bewijzen alle nieuwe groepen en artiesten die zich sinds de millenniumwisseling aandienen. Tot de meest interessante behoort zonder enige twijfel de vijfmans/tweevrouws-formatie Wè-nun Henk. Over De Liefde en Andere Duivels is de vierde cd van deze Tilburgers, al is het de eerste die een officiële release via een platenmaatschappij beleeft. Onterecht is dat niet, want de groep brengt haar mengeling van origineel en traditioneel materiaal met een verve zoals we die sinds de hoogtijdagen van de Nederfolk in de jaren zeventig niet meer hebben gezien. Al te origineel is de aankleding en sound van de band overigens niet, maar dat is dan ook de voornaamste aanmerking die er op deze geslaagde plaat te maken is." "De folkband Wè-Nun Henk komt uit Brabant en presenteerde zich tot nu toe met drie albums die in eigen beheer uitgebracht werden. Met Over De Liefde En Andere Duivels hebben ze echter voor het eerst een platennest gevonden. De nummers zijn voornamelijk Nederlandse traditionals (met dito teksten) die bewerkt zijn naar een 2007-jasje. Opmerkelijk hierbij is dat het zevental (!) gebruik maakt van instrumenten als de mandoloncelle en de draailier. Ik had er nog nooit van gehoord. Wè Nun Henk brengt een Nederlandstalige folkplaat uit die er mag zijn. Ik hoop voor ze dat ze opgepikt worden door een zender als Radio 2, want in een land waar Boudewijn de Groot op handen gedragen wordt moet er ook ruimte zijn voor dit moois." "Na drie cd’s in eigen beheer brengt Neerlands Hoop In Bange Folkdagen een schijf uit bij een reguliere platenmaatschappij, voornamelijk om zich te verzekeren van betere verspreidingsmogelijkheden. Het is inderdaad te hopen dat een breder luisterpubliek kan worden bereikt met Over de liefde en andere duivels, want Wè-nun Henk levert met deze cd z’n beste tot nu toe af. (...). Men dook voor een deel van het repertoire diep in de archieven (De keizer van Zweden, Pieter ging vrijen). (...) De geluidsregistratie, die werd verzorgd door Guy Roelofs, is helder en stevig. Slagwerk en bas zitten prominent in de mix en dat zorgt voor veel aanstekelijke momenten. (...). Nieuw in het geluid van Wè-nun Henk is de draailier, die regelmatig wordt ingezet. (...) Over de liefde en andere duivels vormt een coherent geheel, waarbij respect voor de traditie en eigentijdse aanpak elkaar in een natuurlijk evenwicht houden." "Vroeger was alles beter, dat weet iedereen, maar Wè-nun Henk neemt het wel erg letterlijk. Deze Brabanders halen hun teksten en muziek uit liedboeken van een jaar of vierhonderd oud en spelen hun albums vol met instrumenten die je niet voor mogelijk houdt, zoals de draalier en de mandoloncelle. Waar die instrumenten in de Middeleeuwen rondgezeuld werden door minstreels die de ‘hoofse liefde’ bezongen, gebruikt Wè-nun Henk ze ter begeleiding van hun macabare en tegelijk hilarische teksten. Op Over De Liefde En Andere Duivels komen de meiskes op allerlei brute manieren aan hun einde, en gaan de jonkmans ‘uit vrijen’, maar niet altijd met de gewenste afloop: ‘toen stond de moeder al in de deur, ze sloeg Pieter de kamer deur’. De ingenieuze en verfijnde arrangementen maken dat deze plaat zowel authentiek als fris en vernieuwend klinkt, en nodigen hier en daar zelfs uit tot meehossen en -stampen. Dat is ook de bedoeling, getuige een aanwijzing als ‘compositie voor viool en acht voeten.’ Wè-nun Henk bewijst met hun vierde album dat Nederland een heel behoorlijke muzikale traditie heeft. We mogen Nederlandse folk vanaf nu serieus gaan nemen." Elsbeth van der Ploeg "Ze komen uit Nederland en ze spelen geweldige folk. Dat dit geen onmogelijke combinatie hoeft te zijn, bewijst Wè-Nun Henk al een paar jaar. Ze kregen daar in beperkte kring ook de nodige waardering voor. Met hun nieuwste productie ‘Over de liefde en Andere Duivels’ moeten ze ook in staat zijn de rest van sceptisch Vlaanderen te overtuigen. (...) Zoals de titel van de plaat al aankondigt krijgen we een selectie songs over liefde, verleiding en de duivel te horen. Mijn lievelingsnummers zijn vooral de bloedstollende ballades waarmee deze plaat zo rijkelijk is gelardeerd. Pek, sulfer, bokkenpoten, incest, verkrachting en onbaatzuchtige liefde zijn hier aan de orde van de dag. Vooral in het balladenwerk is Wè-Nun Henk bijzonder beslagen. De Duivel en het Meisje, De Keizer van Zweden, Rollewijn en Hanselijn zijn echte pareltjes van arrangement en voordracht. (...) Deze vierde plaat is voorlopig Wè-Nun Henk’s sterkste productie. In kwalitatief opzicht zet de band hier een grote stap voorwaarts. Waar ze voordien vooral als ambiance groep bekend stonden, is de verdieping en verbreding van hun stijl in dit recentste werk gerust indrukwekkend te noemen. Je kan voorwaar een optreden lang met je mond open zitten luisteren, zonder te bewegen buiten een welgemeend handgeklap tussen de nummers door. Een aanrader." "Traditionele oud-Nederlandse en Vlaamse ballades, verhalende liedjes en deunen klinken in handen van de Nederlandse band Wè-nun Henk absoluut niet meer oubollig. Ze krijgen een geluid mee dat past in deze tijd. De sound schurkt aan tegen vernieuwende alternatieve Scandinavische, Franse en Belgische folk. Wè-nun Henk klinkt groovy, heeft de spanning van progressieve rock, maar bewaart steeds een onmiskenbaar respect voor authenticiteit.
Wè-nun Henk volhardt op een aangename wijze in zijn zoektocht naar oorspronkelijk materiaal dat niet eerder of nauwelijks nog door andere folkgroepen is opgepikt. (…) De creativiteit waarmee ze dat doen is misschien nog wel belangrijker dan de originaliteit van het repertoire. Bovendien spat na twaalf jaar het spelplezier er nog steeds vanaf, zoals gisteren bleek bij de presenatie van hun album in Tilburg. (…) Daarmee houdt de boeiende reanimatie niet op. De banjo klinkt eerder aards dan frivool en de viool net zo goed gekweld als lyrisch of elegant. De gitaar wordt knap subtiel betokkeld, zoals ook de traditionele instrumenten mandoloncelle en tambura (een Bulgaarse variant op de Griekse bouzouki). De draailier brengt zo nodig een fraai laagje oud vernis aan. De zanger kiest voor gewaagde zanglijnen, waarbij de vrees voor valsheid telkens net op tijd de kop wordt ingedrukt. Waardering: 9." "Onder de naam Nieuw Akoestisch Peil presenteren zich vijf Nederlandse relatief onbekende groepen die muziek maken die min of meer onder de noemer akoestische folk valt. Het zijn de groepen Wè-nun Henk, Lirio, Dubius, Humus en Matzko. Samen gaan ze door Nederland toeren en dit album is hun visitekaartje. Een mooi initiatief en tevens een signaal dat er kennelijk weer wat leven in de Nederlandse 'folkbrouwerij' komt. Elke groep is met een paar nummers op het album vertegenwoordigd. Het spelpeil is behoorlijk hoog, de groepen Wè-nun Henk en Matzko maken de meeste indruk en eerstgenoemde gaat wat mij betreft met de prijs voor de beste arrangementen naar huis." "Van alle deelnemende bands bestaat Wè-nun Henk het langst, en met hun repertoire van Brabantse en Vlaamse volksliedjes-on-speed was hun optreden praktisch een thuiswedstrijd. Aan de nieuwe nummers was te horen dat de groep steeds meer een stevig en duidelijk eigen geluid begint te krijgen, en hun podiumpresentatie was ijzersterk. Lowlands, here we come!" "De 'ancien' in het gezelschap is natuurlijk Wè-nun Henk. Ze mogen zowel de Cd openen (met het donkere 'Maseurtje') als afsluiten (met 'Jan De Mulder'). We hebben het hier al eerder gesteld en zullen het blijven herhalen: deze groep is wat ons betreft de absolute folktop uit Nederland en kan zich probleemloos meten met de betere Belgische groepen. Er wordt uitstekend gemusiceerd, de nummers hebben karakter, de zang is emotievol, kortom: klasse!" "De groep ontwikkelt een eigen geluid, waarin je elementen herkent uit alternatieve Amerikaanse rootsmuziek, Oosteuropese- en Scandinavische folk. De banjo klinkt steeds pregnanter en als alle snaarinstrumenten plus gestreken contrabas, viool en drums op weg naar een climax tegelijk worden ingezet ontstaat er een rootsy dynamiek. En wanneer in het 'gloednieuw' bewerkte eeuwenoude 'Te Haerlem In Den Houte' gestreken bas en viool een donkere spannende sfeer oproepen denk ik onwillekeurig aan de Poolse Warsaw Village Band. Met 'Te Haerlem In Den Houte' heeft de groep trouwens goud in huis. Het heeft een aanstekelijke melodie en intrigeert door de combinatie van spannende muziek van nu en de oude sfeer van tekst en zang. Dat geldt overigens ook voor de twee andere Wè-nun Henk nummers op NAP: het meeslepende en dansbare Maseurtje en het met veel subtiel snarengetwinkel omgeven Jan De Mulder."
"Er is Angelsaksische seventiesfolk (Humus), nederpop-met-rootsinstrumentarium (Dubius), powerfolk-met-viool (Matzko), maar de echte new folk-acts zijn Lirio en Wè-nun Henk. Hun kwalitatief hoogstaande folk beklijft het meest. De eerste, een jong Oost-Nederlands kwartet, speelt lyrische 'balfolk' op accordeon, viool en doedelzak, de ander opgepoetste Brabantse en Vlaamse traditionals. 'N.A.P.' geeft een teken van leven, en niet uit te sluiten valt dat 'Henk' ooit de boeken ingaat als 'pionier van de folkrevival', maar voor een juichstemming is het nog wat te vroeg." "Folk & Nederland, het is geen gouden combinatie. Sinds begin jaren tachtig zit de klad in de volksmuziek. Slechts enkele nieuwe bands waagden zich nog - met succes - aan het 'oubollige' genre, zoals het Brabantse Wè-Nun Henk." "Er werd een tiental nummers gekozen van de eerste 3 lp's van de groep (...). Daarbij wisselen ballades en vrolijke
liederen elkaar af. De groep speelt ditmaal tamelijk ingetogen, wat extra ruimte biedt voor subtiliteit. Luc Plompen is nog
steeds een charismatische zanger. (...) Soms heeft Wè-nun Henk de zangmelodieën enigszins bewerkt. Dat is even wennen, maar
het levert uiteindelijk wel meer variatie op. Alles bijeen een geslaagd eerbetoon aan een icoon van de Vlaamse volksmuziek." "It's a long time since I've enjoyed a Dutch production as much as I enjoyed this RUM cd." "(...) Ze hebben er een eigen draai aan gegeven. Je zou kunnen zeggen dat ze in de rustige ballades het
dichtst bij Rum blijven, hoewel ook daaraan is gesleuteld. Dat levert ondermeer een geslaagd experiment op met de
melodie van Het Luiaardsgild. Snellere nummers als Horlepijp/Peetermanpolka en Van Enen Bakker roepen eerder associaties
op met Dommelvolk dan met Rum. 't Zouden net zo goed Steeph Custers op viool en Jitze Kopinga op contrabas kunnen zijn,
die je hoort. (....) De mini-cd klinkt hier en daar lekker spannend. Zo lijkt het samenspel van gitaar en viool in de
intro van het ijzersterke eerste nummer Maagdekens Raad (Rum 1) ontsproten aan het brein van Dave Eugene Edwards van
16 Horsepower. Ook valt meteen de sterke rol van de bassiste op. De zang van Luc Plompen is aangenaam aards. Zijn
interpretatie van Pieronelle (Rum 2) is verrassend. Eerst de tweede stem op de voorgrond, waarna langzaam overgegaan
wordt op de eerste. (...) Jammer dat Wè-nun Henk voor dit project niet meer tijd heeft kunnen uittrekken.
Waarom je beperken tot een mini-cd als de eerste drie elpees van Rum voldoende mooi materiaal bevat om er een full-cd
uit te distilleren." "Met hun tweede cd - opnieuw uitgegeven in eigen beheer - zetten
ze forse stappen voorwaarts. De muziek klinkt zowel ouderwets (in vergelijking
met de folkrevival van de jaren '70) als eigentijds (met als maatstaf
de Vlaamse grootheden van dit moment). (...) Met name sterk is het vioolspel
van Nicoline Soeter en de zang van Luc van Dal (sic). Wè-nun
Henk is de perfecte mix tussen instrumentbeheersing, ongebreideld enthousiasme,
respect voor de traditie, betrokkenheid en creativiteit. (...) Sluit deze
jongelingen in je hart en weet dat volksmuziek ook in Nederland een blijvende
waarde is." "Bar: Overtuigend product van een groep die weet hoe met traditionele
volksmuziek om te gaan: Speels maar respectvol." "Ontdekking van 2001. Omdat de groep niet de concurrentie aangaat
met de Vlaamse revivalbands, maar een eigen sterk in de pure traditie
gewortelde koers vaart." "Spannende nummers van 400 jaar oud." "En zo gaat in de folklore de folk verloren. Dat hoeft natuurlijk
niet. Op de zondag van het Folkfestival kwam de Tilburgse groep Wè-nun
Henk langs. Twintigers, die zich hebben gestort op het repertoire dat
twintig jaar terug Van Maasakkers en Dommelvolk maar ook RK Veulpoepers
BV, Wannes Raps en Fluitekruid onbeheerd achterlieten. "Oubollig?
Wij zijn pas alternatief!", riep de groep toen ze een paar jaar
geleden tussen Franske Bauer en Tupac Shakur sprongen. Vraag ze alleen
niet voor uw bonte Brabantse avond met spek en zult erbij." "Wel beloftevolle jonge folkacts. Zoals Wè-nun Henk, dat
met meerstemmige Vlaamse en Brabantse (drink)liederen de jaren zeventig
doet herleven. Het zevental - de nieuwe hoop van de Brabantse folk?
- speelt een zinderende thuiswedstrijd en zorgt al vroeg voor uitbundig
feest." "Het is de enige jonge groep die Brabantse muziek maakt." "Toen waren het de Veulpoepers en Rum die gensters sloegen, nu
zijn het in België Laïs en Ambrozijn en is het in Noord Brabant Wè-nun
Henk die het vuur doen oplaaien." "De Tilburgse groep Wè-nun Henk mag de uitzondering van
vandaag heten, maar voor de rest doet onder vaderlandse muzikanten het
Vogeltjesdans Syndroom zijn afschrikwekkend werk." "Nu, vele optredens later, ziet de eerste CD Gìst het levenslicht.
Een tien nummers tellend kleinood waarvoor je de nieuwe Smashing Pumpkins
graag terzijde schuift." "De Tilburgse volksmuziekgroep is hard bezig zich een rustig plekje
te verwerven in het muzikale landschap, ver van house en heavy metal,
daar waar de melodie boven de beats gaat." "Rowwen Hèze contra Wè-nun Henk" "De alternatiefste band heet Wè-nun Henk." |
